Les roses d’Ispahan (op. 39 nr 4)

Gabriel Fauré · Poziom 5 (Zaawansowany) · romantyzm · Fortepian

Pieśń z 1884 roku do wiersza Leconte’a de Lisle’a, pełna orientalnych woni: głos kołysze się łagodnie nad płynnym akompaniamentem w ósemkach. Pieśń (głos i fortepian) w opracowaniu na fortepian solo: prawa ręka gra linię wokalną wraz z leżącymi pod nią dźwiękami akompaniamentu; lewa ręka gra partię fortepianu tak, jak jest zapisana. D-dur, 2/4, 81 taktów (około 3 minut), pełne nuty.

▶ Zagraj ten utwór z interaktywnymi nutami

Jak go ćwiczyć

• Najpierw posłuchaj: strona go gra, a nuty się przesuwają.
• Tryb czekania: nuty czekają na ciebie przy każdym dźwięku, w twoim tempie.
• Wyzwanie tempa: graj w rytmie, z wynikiem i mapą udanych taktów.
• Utrzymuj spokojne, elastyczne tempo, jak kołysanie; lewa ręka pozostaje lekka pod melodią. Jedna ręka gra czasem dwa głosy: trzymaj długie nuty przez całą ich wartość i pozwól głównej linii śpiewać głośniej niż akompaniament. Lewa ręka wykonuje szerokie skoki: patrz z wyprzedzeniem na docelową nutę i przenoś rękę wcześnie, nie przyspieszając rytmu. Przy akordach ułóż dłoń w powietrzu, zanim opadniesz na klawisze – wszystkie dźwięki razem.

Inne utwory: Gabriel Fauré

• Après un rêve (op. 7 nr 1)
• Lydia (op. 4 nr 2)

Źródło : Arrangement Note after Note d’après la saisie CC0 du corpus OpenScore Lieder · CC0 1.0