Lydia (op. 4 nr 2)

Gabriel Fauré · Poziom 4 (Średniozaawansowany) · romantyzm · Fortepian

Wczesna pieśń do wiersza Leconte’a de Lisle’a. Fauré używa tu skali lidyjskiej (z jej podwyższoną kwartą), co jest mrugnięciem okiem do imienia bohaterki. Pieśń (głos i fortepian) w opracowaniu na fortepian solo: prawa ręka gra linię wokalną wraz z leżącymi pod nią dźwiękami akompaniamentu; lewa ręka gra partię fortepianu tak, jak jest zapisana. F-dur, 4/4, 41 taktów (około 2 minut), pełne nuty.

▶ Zagraj ten utwór z interaktywnymi nutami

Jak go ćwiczyć

• Najpierw posłuchaj: strona go gra, a nuty się przesuwają.
• Tryb czekania: nuty czekają na ciebie przy każdym dźwięku, w twoim tempie.
• Wyzwanie tempa: graj w rytmie, z wynikiem i mapą udanych taktów.
• Wsłuchaj się w szczególną barwę skali lidyjskiej (h w F-dur) i graj bardzo legato, miękkim dźwiękiem. Jedna ręka gra czasem dwa głosy: trzymaj długie nuty przez całą ich wartość i pozwól głównej linii śpiewać głośniej niż akompaniament. Triole i inne grupy niemiarowe muszą być idealnie równe: licz je na głos z metronomem. Przy akordach ułóż dłoń w powietrzu, zanim opadniesz na klawisze – wszystkie dźwięki razem.

Inne utwory: Gabriel Fauré

• Après un rêve (op. 7 nr 1)
• Les roses d’Ispahan (op. 39 nr 4)

Źródło : Arrangement Note after Note d’après la saisie CC0 du corpus OpenScore Lieder · CC0 1.0