Tango (1880–2026)

Pod koniec XIX wieku Buenos Aires i Montevideo przyjęły setki tysięcy imigrantów, głównie Włochów i Hiszpanów. W robotniczych dzielnicach i na przedmieściach ich muzyka zmieszała się z kubańską habanerą, argentyńską milongą oraz rytmami afroargentyńskimi i afrourugwajskimi. Z tej mieszanki wyrosło tango, grane początkowo przez małe zespoły złożone z fletu, skrzypiec i gitary.

Na początku XX wieku do zespołów wszedł bandoneon, mała guzikowa harmonia niemieckiego pochodzenia przywieziona przez imigrantów: jego głęboki, żałosny dźwięk stał się głosem tanga. Tango zatriumfowało w Paryżu około 1913 roku, a potem wróciło do Argentyny w blasku tego sukcesu. W 1917 roku Carlos Gardel zaśpiewał Mi noche triste, często uważane za pierwsze „tango-piosenkę”: odtąd tango opowiadało o utraconej miłości i nostalgii.

Lata 40. to złoty wiek wielkich orkiestr (orquestas típicas), przy których tańczyło całe Buenos Aires. Potem Astor Piazzolla stworzył tango nuevo, karmione Bachem, jazzem i muzyką nowoczesną, bardziej do słuchania niż do tańca.

Rytm tanga łatwo rozpoznać: mocno zaznaczone 4/4, często dzielone 3+3+2, ostre akcenty (marcato), dramatyczne zwolnienia i zatrzymania. Rytm habanery, słyszalny na przykład w lewej ręce Solace Scotta Joplina, jest jednym z jego przodków.