Rozszerzenia: 9, 11, 13

Układaj dalej tercje nad septymą, a otrzymasz nonę, undecymę i tercdecymę. Od C: C – E – G – B – D – F – A. To rozszerzenia (czyli „napięcia”, ang. tensions). Zauważ, że to stopnie gamy 2, 4 i 6, oktawę wyżej: 9 = 2 + 7, 11 = 4 + 7, 13 = 6 + 7.

Co mówią symbole

• C9 = C7 + 9: C E G B D. Liczba rozszerzenia zakłada obecność septymy (małej, chyba że napisano „maj”).
• Cmaj9 = C E G H D. Cm9 = C Es G B D.
• Cm11 = C Es G B D F: przepiękne na akordach molowych.
• C13 = C7 + 13 (A), zwykle z noną; undecymę się pomija.
• Cadd9 natomiast nie ma septymy.

Napięcia alterowane

Na dominancie septymowej można alterować rozszerzenia, by zwiększyć napięcie: ♭9, ♯9, ♯11, ♭13. C7♯9 (C E B Dis) to słynny „akord Hendrixa”, w którym tercja wielka ociera się o małą; C7♭9 jest mroczny i dramatyczny.

M:4/4
L:1/2
%%staves {RH LH}
V:RH clef=treble
V:LH clef=bass
K:C
[V:RH] "Cmaj9"[EGBd]2 | "C9"[E_Bd]2 | "C13"[EAd]2 | "C7#9"[E_B^d]2 |]
[V:LH] C,2 | C,2 | [C,_B,]2 | C,2 |]

Nie grasz wszystkiego!

Pełny akord z tercdecymą ma siedem dźwięków: nie da się go zagrać czysto, a brzmi wręcz mętnie. Wybierasz:

1. Zachowaj tercję i septymę: one określają barwę akordu.
2. Najpierw pomiń kwintę (chyba że jest alterowana): prawie nic nie wnosi.
3. Pomiń prymę, jeśli ma ją już basista albo twoja lewa ręka.
4. Dodaj jedno lub dwa rozszerzenia, na górze akordu.