Voicingi: układ skupiony i rozległy
Teoria muzyki · Akordy · Poziom 4 · 12 min
Voicing to konkretny sposób rozmieszczenia dźwięków akordu na klawiaturze: które dźwięki, w jakiej kolejności, na jakiej wysokości, w której ręce. Ten sam Cmaj7 może brzmieć kryształowo, ciepło, gęsto albo zwiewnie – zależnie od voicingu.
Układ skupiony i rozległy
- Układ skupiony: wszystkie dźwięki mieszczą się w oktawie i między sąsiednimi głosami nie zmieści się już żaden inny składnik akordu. Zwarty, klarowny, łatwy do zagrania jedną ręką.
- Układ rozległy: dźwięki rozciągają się na więcej niż oktawę. Szerszy, bardziej „orkiestrowy”.
M:4/4
L:1/2
%%staves {RH LH}
V:RH clef=treble
V:LH clef=bass
K:C
[V:RH] "Cmaj7"[CEGB]2 | "Cmaj7"[EGBc]2 | "Cmaj7"[B,EGc]2 | "Cmaj7"[EB]2 |]
[V:LH] z2 | z2 | z2 | [C,G,]2 |]
Takt 1: układ skupiony, postać zasadnicza. Takt 2: układ skupiony, przewrót. Takt 3: drop 2 – bierzesz drugi głos od góry (H) i przenosisz go oktawę niżej; jazzmani stale używają tej techniki, by „otworzyć” skupiony voicing. Takt 4: układ rozległy rozdzielony między ręce (pryma i kwinta w lewej, tercja i septyma w prawej).
Złote zasady voicingu
- Nisko = szeroko, wysoko = gęsto. To odbicie szeregu alikwotów: w basie trzymaj szerokie interwały (oktawy, kwinty); tercje i sekundy należą do średniego i wysokiego rejestru.
- Dolne granice interwałów: unikaj tercji poniżej C leżącego oktawę pod środkowym C (a sekund jeszcze wyżej): zamieniają się w niewyraźny pomruk.
- Górny dźwięk śpiewa: to jego słychać najbardziej. Wybieraj go tak, by od akordu do akordu tworzył ładną linię.
- Ruszaj się jak najmniej między akordami: zatrzymuj dźwięki wspólne, pozostałe przesuwaj krokiem.
Oto bardzo popularne następstwo akordów z muzyki pop, zagrane skupionymi voicingami, które łączą się w prawej ręce bez skoków, podczas gdy lewa ręka trzyma dźwięki basu:
M:4/4
L:1/4
%%staves {RH LH}
V:RH clef=treble
V:LH clef=bass
K:C
[V:RH] "C"[EGc]2 "Am"[EAc]2 | "F"[FAc]2 "G"[DGB]2 | "C"[EGc]4 |]
[V:LH] C,2 A,,2 | F,,2 G,,2 | C,4 |]