Niezależność palców

Nasze palce nie są anatomicznie niezależne: zwłaszcza trzeci i czwarty dzielą ścięgna i mięśnie. Spróbuj położyć dłoń płasko i unieść sam czwarty palec: stawia opór. Celem nie jest „wymuszenie” niezależności, której natura nam nie dała, tylko nauczenie mózgu, by wydawał polecenia każdemu palcowi osobno, i wykorzystanie ramienia i dłoni do pomocy słabszym palcom.

Ćwiczenie 1: trzymane nuty

Kciuk trzyma C, a pozostałe palce grają. Potem piąty palec trzyma G, a pozostałe grają. Trzymana nuta nie może się podnieść, a grające palce nie mogą ciągnąć za sobą sąsiadów.

M:4/4
L:1/4
Q:1/4=60
K:C
%%staves (A B)
V:A
V:B
[V:A] z !2!D !3!E !4!F | z !3!E !4!F !5!G | !4!F !3!E !2!D z | !3!E !2!D !1!C z |]
[V:B] !1!C4 | !1!C4 | !5!G4 | !5!G4 |]

Ćwiczenie 2: pary palców (wolne tryle)

W pozycji C-dur powoli graj na zmianę dwoma sąsiednimi palcami równymi ósemkami: 1-2, 2-3, 3-4, 4-5. Potem niesąsiednimi: 1-3, 2-4, 3-5. Para 3-4 jest najtrudniejsza dla wszystkich: to normalne. Pracuj nad nią łagodnie, nigdy do zmęczenia.

M:4/4
L:1/8
Q:1/4=60
K:C
!3!E!4!F!3!E!4!F !3!E!4!F!3!E!4!F | !4!F!5!G!4!F!5!G !4!F!5!G!4!F!5!G | !3!E!4!F!3!E!4!F !3!E2 z2 |]

Ćwiczenie 3: wędrujący akcent

Graj C D E F G w pętli, bardzo równo. Najpierw akcentuj 1. nutę każdej grupy, potem 2., 3.… Każdy palec musi nauczyć się być po kolei najgłośniejszym i najdyskretniejszym. To podstawa pracy nad brzmieniem i polifonią.

Ćwiczenia Hanona

Zbiór Charles’a-Louisa Hanona Pianista wirtuoz (Le Pianiste virtuose) (1873, domena publiczna) zawiera wzory, które ćwiczą każdy palec. Używaj ich mądrze: powoli, pięknym dźwiękiem, zmieniając dynamikę i rytmy, i nigdy dłużej niż kilka minut. Generator serwisu transponuje je do wszystkich tonacji.