Skala dorycka: moll z jasną stroną – darmowy kurs:

Dotąd improwizowałeś w „klasycznych” tonacjach durowych i molowych, w których akordy się zmieniają i zmuszają cię, byś za nimi podążał. Gra modalna odwraca tę sytuację: jeden lub dwa akordy długo krążące w pętli, nieruchomy harmoniczny dywan i cała twoja uwaga skupiona na kolorze skali. To świat muzyki celtyckiej, funku, jazzu modalnego lat 60. i niezliczonych ścieżek filmowych.

Czym jest skala dorycka

Zagraj wszystkie białe klawisze od D do D: D E F G A H C D. Właśnie zagrałeś skalę dorycką od D. To skala molowa (tercja mała F, septyma mała C), ale z sekstą wielką: H. Porównaj ją z naturalnym d-moll (D E F G A B C): zmienia się tylko jeden dźwięk, a jednak całe oświetlenie się przesuwa. Naturalny moll jest ciemny i melancholijny; dorycka to moll, ale „otwarty”, trochę dumny, trochę zawadiacki.

Dźwięk charakterystyczny. Każda skala modalna ma jeden dźwięk, który niesie jej kolor: ten, który odróżnia ją od sąsiedniej skali. W doryckiej to seksta wielka (H w D doryckiej). Jeśli nigdy jej nie zagrasz, słuchacz usłyszy po prostu „moll”. Wyeksponuj ją: na mocnej mierze, trzymaną albo jako dźwięk, na którym ląduje fraza.

Vamp i–IV

Dorycką natychmiast rozpoznać po przeplataniu Dm7 – G7 (albo Dm – G): akord IV jest durowy, właśnie dlatego, że zawiera H. W naturalnym mollu IV byłoby Gm. To kołysanie napędza setki utworów funk i soul.

M:4/4
L:1/8
Q:1/4=96
K:Ddor
"Dm7" D2 F A c2 B A | "G7" B2 G2 z4 | "Dm7" A,2 D E F A B2 | "G7" A G F D E4 |]

Zwróć uwagę, jak fraza umieszcza H (sekstę) na raz w takcie 2, dokładnie gdy pojawia się akord G: dźwięk charakterystyczny i akord, który go zawiera, wzajemnie się wzmacniają.

Voicingi kwartowe

Jazz modalny spopularyzował bardzo szczególne brzmienie: akordy budowane nie tercjami, lecz nakładanymi kwartami. Klasyczny stos: trzy kwarty czyste, czasem zwieńczone tercją wielką. Te akordy nie mają wyraźnej „funkcji”: unoszą się, co idealnie pasuje do modalnego vampu. A ponieważ nie wychodzisz poza dźwięki skali, możesz przesuwać ten sam kształt dłoni ze stopnia na stopień.

M:4/4
L:1/4
Q:1/4=80
K:Ddor
"Dm11" [DGcf]2 [EAdg]2 | [FBea]2 [EAdg]2 | [DGcf]2 [CFBe]2 | [DGcf]4 |]

Wszystkie te kształty ślizgają się po białych klawiszach. W lewej ręce po prostu zagraj kształt z dwóch lub trzech dźwięków (D-G-C, E-A-D): brzmienie od razu jest nowoczesne.

Ćwiczenie: dziesięć minut w D doryckiej

Włącz modalny podkład w d-moll.

Słuchaj (1 min). Nic nie graj. Znajdź pętlę, policz takty, zaśpiewaj długi dźwięk, który „pasuje” wszędzie (D lub A).
Trzy dźwięki (2 min). Improwizuj tylko na D, F i A. Krótkie frazy, dużo ciszy.
Dodaj kolor (2 min). Dodaj H. Każda fraza musi zawierać co najmniej jedno wyeksponowane H (trzymane lub na mierze).
Cała skala (3 min). Wszystkie siedem dźwięków, ale zachowaj nawyk podkreślania seksty. Kończ frazy na D, A lub F.
Lewa ręka w kwartach (2 min). Lewa ręka: D-G-C na pierwszą miarę, potem E-A-D. Prawa ręka: jeden krótki pomysł, który wariujesz.

Częsty błąd: nieustanne bieganie po gamie w górę i w dół. Nad statycznym vampem zainteresowanie budzą rytm i przestrzeń. Wróć do lekcji Najpierw rytm, jeśli twoje frazy zamieniają się w niekończące się ciągi ósemek.

Transpozycja bez myślenia: dorycka to „naturalny moll z podwyższoną sekstą” albo „gama durowa grana od drugiego stopnia”. E dorycka = dźwięki D-dur; A dorycka = dźwięki G-dur.