Komponujemy riff – darmowy kurs:

Riff to krótka powtarzana figura (jeden lub dwa takty), która stanowi kręgosłup utworu. Chicago blues, rock, funk i metal są zbudowane na riffach. Podobnie jak motyw kompozytora klasycznego, dobry riff jest maleńki, a jednak rozpoznawalny wśród tysięcy, i przekształca się przez cały utwór. Jego szczególna cecha: rodzi się pod palcami, często na pustych strunach basowych.

1. Składniki riffu

Najpierw rytm: synkopa, antycypacja, pauzy. Jeśli wystukasz rytm na stole i ludzie go rozpoznają, jesteś na dobrym tropie.
Kotwica: pusta struna basowa (E, A lub D) wraca raz po raz jako filar między innymi dźwiękami.
Niewiele dźwięków: pentatonika molowa albo skala bluesowa, najwyżej trzy do pięciu dźwięków.
„Zakręt”: koniec cyklu lekko się zmienia (schemat AAAB: riff trzy razy, wariant za czwartym razem), by ponownie rozpędzić pętlę.

2. Riff jednogłosowy

Dwa takty w E na niskich strunach, potem ten sam riff przeniesiony na strunę A (IV stopień), jak w bluesie opartym na riffie.

M:4/4
L:1/8
Q:1/4=104
K:Em clef=treble-8
"E5"E,E, G,E, A,E, _B,A, | E,E, G,E, D E B,2 | "A5"A,A, CA, DA, _ED | A,A, CA, G A E2 |]

Zwróć uwagę na chromatyczny dźwięk przejściowy (B w E, Es w A), „blue note”, która daje pazur. Gest jest identyczny na obu strunach: komponujesz kształtem, a potem go przesuwasz.

3. Riff na power chordach

Power chordy (pryma + kwinta) przesuwają się w bloku po strunie 6. Tu palm muting (P.M.) na E5 tworzy kontrast z dźwięcznymi akordami, które następują potem.

M:4/4
L:1/8
Q:1/4=112
K:Em clef=treble-8
"E5""_P.M."[E,B,] [E,B,] z [E,B,] z "G5"[G,D] "A5"[A,E]2- | [A,E]2 "G5"[G,D]2 "E5"[E,B,]4 |]

e |------------------------|------------------------|
B |------------------------|------------------------|
G |------------------------|------------------------|
D |------------------------|------------------------|
A |-2--2-----2-----5--7----|-7-----5-----2----------|
E |-0--0-----0-----3--5----|-5-----3-----0----------|

4. Inne rodziny riffów

Riff pytanie-odpowiedź: fraza na niskich strunach, potem uderzony akord, który odpowiada.
Riff na dwudźwiękach (double stops): dwa dźwięki w odległości kwarty na strunach 3 i 4, częsty w blues-rocku i soulu.
Riff arpeggiowy: akord rozkładany w pętli, na czystym brzmieniu, często z delayem; idealny do ballady lub intro.
Riff z dźwiękiem pedałowym: pusta struna powtarzana szesnastkami, nad którą „wyskakują” dźwięki.

5. Budowanie utworu wokół riffu

Intro: sam riff, dwa lub cztery razy.
Zwrotka: riff trwa pod głosem, często uproszczony, by zostawić miejsce.
Zmiana: riff przeniesiony na IV (jak w przykładzie) albo nowy wytrzymany akord dla kontrastu.
Break: riff nagle się urywa („stop-time”); zostaje tylko kilka uderzeń, potem rusza od nowa.
Zakończenie: riff ostatni raz, z wytrzymanym ostatnim dźwiękiem albo akordem zamykającym.

Rada kompozytora: zagraj swój riff w trzech różnych tempach. Wolno staje się ciężki i groźny; szybko radosny albo nerwowy. Tempo jest częścią pomysłu.

Częste błędy:

Riff zbyt długi lub zbyt gęsty: jeśli nie potrafisz go zaśpiewać, jest za skomplikowany.
Brak ciszy: często to „dziura” w riffie czyni go niezapomnianym.
Powtarzanie riffu bez żadnych zmian: pomyśl o schemacie AAAB i o zmianach rejestru.

Twój warsztat

Przez dziesięć minut nagrywaj na telefonie każdy pomysł na riff, który przychodzi ci pod palce na pustej niskiej strunie E. Nie oceniaj, tylko zbieraj.
Odsłuchaj i zachowaj riff, który następnego dnia wciąż pamiętasz.
Dodaj mu „zakręt” (wersja AAAB), a potem przenieś go na strunę A.
Zbuduj formę: intro – zwrotka – zmiana – break – zakończenie, korzystając z bluesowego akompaniamentu w E jako partnera, jeśli twój riff jest bluesowy.
Zapisz riff w edytorze ABC z clef=treble-8, a tabulaturę zachowaj w zeszycie.

Samokontrola: czy potrafisz z pamięci zagwizdać swój riff? Czy przyjaciel, który usłyszał go raz, potrafi go zanucić?