Felix Mendelssohn (1809–1847)

Cudowne dziecko, które zostało dyrygentem i pedagogiem; połączył klasyczną elegancję z romantycznym liryzmem, zwłaszcza w „Pieśniach bez słów”.

Wnuk filozofa Mosesa Mendelssohna, Felix dorastał w Berlinie w zamożnej, wykształconej rodzinie. Komponował bardzo wcześnie: w wieku szesnastu lat Oktet smyczkowy, w wieku siedemnastu uwerturę do Snu nocy letniej – dwa arcydzieła o zdumiewającej dojrzałości. Jego siostra Fanny Hensel, sama wybitna kompozytorka, przez całe życie była jego muzyczną powierniczką.

W 1829 roku poprowadził w Berlinie Pasję według św. Mateusza Bacha, dzieło zapomniane od śmierci kompozytora: ten koncert zapoczątkował renesans muzyki Bacha. Dużo podróżował (Włochy, Szkocja, Anglia), co zainspirowało Symfonie „Włoską” i „Szkocką” oraz uwerturę Hebrydy.

Od 1835 roku dyrygent orkiestry Gewandhausu w Lipsku, w 1843 roku założył Konserwatorium Lipskie. Zmarł w Lipsku w 1847 roku, w wieku trzydziestu ośmiu lat, kilka miesięcy po Fanny.

Przy fortepianie jego Pieśni bez słów (osiem zeszytów) stworzyły nowy gatunek: śpiewna melodia z akompaniamentem w tej samej lub drugiej ręce, jak pieśń bez tekstu. Uczą równowagi między melodią a akompaniamentem, lekkości palców w szybkich fragmentach i przejrzystej artykulacji odziedziczonej po Bachu i Mozarcie.

Nuty na fortepian (8)

Nuty na gitarę (1)