Filmmuziek (1908–2026)

De stomme film was nooit stil: in de zalen begeleidde een pianist, organist of orkest de film live, improviserend of puttend uit bundels met stukken per sfeer (achtervolging, tederheid, storm). In 1908 schreef Camille Saint-Saëns een van de eerste originele scores voor een film, L’Assassinat du duc de Guise.

Met de geluidsfilm, eind jaren 1920, werd de muziek op de film zelf opgenomen. In Hollywood bedachten in Europa opgeleide componisten zoals Max Steiner (King Kong, 1933) en Erich Wolfgang Korngold de grote symfonische stijl, geërfd van Wagner: leidmotieven, thema's die verbonden zijn aan een personage of een idee.

Na 1950 werden de stijlen gevarieerder: jazz, moderne muziek, chanson. Ennio Morricone vernieuwde de Italiaanse western met fluiten, elektrische gitaren en koren; Nino Rota, Michel Legrand en Bernard Herrmann lieten hun eigen persoonlijkheid horen. Vanaf 1975 blies John Williams (Jaws, Star Wars) het grote symfonieorkest in Hollywood nieuw leven in.

De film leent ook veel van klassieke muziek: Clair de lune van Debussy, De Walkürenrit van Wagner en de Boléro van Ravel danken een deel van hun faam aan het witte doek. Vandaag mengt filmmuziek orkest, elektronica en synthetische klanken.