Blues (1900–2026)

De blues ontstond tegen het einde van de 19e eeuw in het Amerikaanse Zuiden, vooral in de Mississippidelta, bij de afstammelingen van tot slaaf gemaakte mensen. Hij erfde van werkliederen, spirituals en het Afrikaanse vraag-en-antwoord. Hij bezingt verdriet, maar ook humor en de wil om door te zetten: de blues spelen betekent vaak je eigen „blues” verzachten.

W. C. Handy vertelde dat hij rond 1903 op een station in Mississippi een gitarist hoorde die een mes over de snaren liet glijden terwijl hij zong. In 1912 gaf Handy The Memphis Blues uit, een van de eerste uitgegeven blues; in 1920 was Crazy Blues van Mamie Smith een hit die de opnamestudio openstelde voor zwarte muzikanten. In de jaren 1920 en 1930 namen bluesmannen uit de Delta zoals Charley Patton, Son House en later Robert Johnson alleen met hun gitaar op.

Het hart van de blues is het twaalfmatenschema op drie akkoorden (I, IV, V), en een toonladder waarin sommige noten „gebogen” worden: de terts, de kwint en de septiem klinken een beetje te laag; dat zijn de blue notes. Op de piano laat de boogiewoogie de linkerhand rollen; op de gitaar buigen spelers de snaren of gebruiken ze een bottleneck (slide).

Na de Tweede Wereldoorlog trokken muzikanten naar Chicago en plugden hun gitaar in: dat was de elektrische blues van Muddy Waters in Chicago; elders lieten T-Bone Walker en B.B. King de elektrische gitaar zingen als solostem. Die klank stak de Atlantische Oceaan over en bracht de Britse rock van de jaren 1960 voort.