Toccata d-moll (BWV 565)

Johann Sebastian Bach · Poziom 5 (Zaawansowany) · barok · Fortepian

Początek słynnej Toccaty i fugi d-moll na organy, przypisywanej Bachowi (niektórzy muzykolodzy wątpią, czy to jego dzieło): wezwanie ozdobione mordentem, grane w oktawach, akord septymowy zmniejszony nad dźwiękiem pedałowym d, a potem pasaże triolowe, które przeskakują z ręki do ręki aż do końcowej kadencji. Tutaj w opracowaniu na fortepian: partię pedału przejmuje lewa ręka, a fugi nie ma. d-moll, 4/4, 30 taktów (około 2 minut), pełne nuty.

▶ Zagraj ten utwór z interaktywnymi nutami

Jak go ćwiczyć

• Najpierw posłuchaj: strona go gra, a nuty się przesuwają.
• Tryb czekania: nuty czekają na ciebie przy każdym dźwięku, w twoim tempie.
• Wyzwanie tempa: graj w rytmie, z wynikiem i mapą udanych taktów.
• Wolne fragmenty (mordenty, fermaty) graj swobodnie, dając sobie czas na pauzy; pasaże triolowe ćwicz osobno każdą ręką w trybie Czekaj, a potem stopniowo podnoś tempo. Trzymaj niskie basy przez całą ich wartość: zastępują pedał organów. Ćwicz każdy głos osobno, potem łącz je powoli, wsłuchując się w kontrapunkt. Jedna ręka gra czasem dwa głosy: trzymaj długie nuty przez całą ich wartość i pozwól głównej linii śpiewać głośniej niż akompaniament. Triole i inne grupy niemiarowe muszą być idealnie równe: licz je na głos z metronomem.

Inne utwory: Johann Sebastian Bach

• Partita 4 (BWV 828) – część 6
• Aus meines Herzens Grunde (Chorał 1) (BWV 269)
• Inwencja dwugłosowa nr 1 C-dur (BWV 772)
• Preludium nr 1 C-dur, Das Wohltemperierte Klavier I (BWV 846)
• Inwencja dwugłosowa nr 13 a-moll (BWV 784)
• Inwencja dwugłosowa nr 8 F-dur (BWV 779)
• Małe preludium F-dur (BWV 928)
• Inwencja dwugłosowa nr 4 d-moll (BWV 775)

Źródło : Mutopia Project · Public Domain