Johann Sebastian Bach (1685–1750)

Organista, klawesynista i kantor w Lipsku, Bach wyniósł kontrapunkt barokowy na wyżyny, których nikt potem nie osiągnął. Jego inwencje, preludia i fugi pozostają chlebem powszednim każdego pianisty.

Urodzony w Eisenach w 1685 roku w licznej rodzinie muzyków, Johann Sebastian Bach około dziesiątego roku życia stracił oboje rodziców i wychowywał go starszy brat Johann Christoph, organista, który uczył go gry na instrumentach klawiszowych. Sam został organistą w Arnstadt i Mühlhausen, a potem służył na dworze w Weimarze, gdzie napisał dużą część swojej muzyki organowej.

W latach 1717–1723 był kapelmistrzem dworskim w Köthen: to lata Koncertów brandenburskich, suit na wiolonczelę solo i pierwszej części Das Wohltemperierte Klavier. W 1723 roku został kantorem kościoła św. Tomasza w Lipsku i pozostał nim aż do śmierci w 1750 roku; napisał tam setki kantat i Pasję według św. Mateusza, a później złożył Mszę h-moll.

Jego język opiera się na kontrapunkcie: kilka niezależnych linii, z których każda jest pełnoprawną melodią, splata się, tworząc harmonię. Bach opanował wszystkie formy swoich czasów – fugę, chorał, suitę taneczną, koncert włoski – i stopił je w osobistą syntezę o rzadkim rygorze i głębi wyrazu.

Nieco zapomniany po śmierci, został odkryty na nowo w XIX wieku, zwłaszcza dzięki wznowieniu Pasji według św. Mateusza przez Mendelssohna w 1829 roku. Fryderyk Chopin ćwiczył Das Wohltemperierte Klavier przed koncertami, a dziś żaden pianista nie omija Bacha.

Dla ucznia Bach to szkoła niezależności rąk, słuchania polifonii i palcowania. Od małych menuetów z Zeszytu Anny Magdaleny przez inwencje aż po preludia i fugi towarzyszy całemu życiu nauki.

Nuty na fortepian (243)

Nuty na gitarę (19)