Pentatonika i jej pięć „boksów”
Gitara · Gryf: dźwięki, gamy i pozycje · Poziom 3 · 15 min
Pentatonika molowa (pięć dźwięków: 1, ♭3, 4, 5, ♭7) to królowa skal rocka i bluesa. W a-moll: A C D E G. W e-moll: E G A H D.
„Boks 1”
Jej najsłynniejszy kształt mieści się w czterech progach, po dwa dźwięki na strunę. W a-moll zaczyna się na progu 5 struny 6:
| Struna | 6 | 5 | 4 | 3 | 2 | 1 |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Progi | 5 – 8 | 5 – 7 | 5 – 7 | 5 – 7 | 5 – 8 | 5 – 8 |
| Dźwięki | A C | D E | G A | C D | E G | A C |
Palce: wskazujący na progu 5, serdeczny na 7, mały na 8. Przesuń cały boks, by zmienić tonację: pryma na strunie 6 nadaje skali nazwę.
W pozycji otwartej: e-moll
Ten sam kształt, sprowadzony do progu 0, daje pentatonikę e-moll z pustymi strunami: idealne na początek.
M:4/4 L:1/8 Q:1/4=76 K:Em clef=treble-8 E, G, A, B, D E G A | B d e g e d B A | G E D B, A, G, E,2 |]
Pięć boksów
Pięć kształtów zazębia się wzdłuż gryfu jak puzzle: najwyższy dźwięk każdego boksu na danej strunie jest najniższym dźwiękiem następnego. Zacznij od boksu 1, potem naucz się boksu 2 (nad nim) i połącz je, przesuwając palce.
Pentatonika durowa używa tych samych dźwięków co jej równoległa molowa: pentatonika C-dur = pentatonika a-moll. Ten sam kształt, inny punkt wyjścia.