Johann Pachelbel (1653–1706)

Johann Pachelbel urodził się w Norymberdze w 1653 roku. Po studiach w rodzinnym mieście i w Ratyzbonie pracował w Wiedniu jako zastępca organisty w katedrze św. Szczepana, potem na dworze w Eisenach, gdzie zbliżył się do rodziny Bachów.

W latach 1678–1690 był organistą Predigerkirche w Erfurcie. Uczył tam Johanna Christopha Bacha, starszego brata Johanna Sebastiana, który z kolei przekazał tę naukę młodszemu bratu. Po posadach w Stuttgarcie i Gocie wrócił w 1695 roku do Norymbergi jako organista kościoła św. Sebalda i pozostał tam aż do śmierci w 1706 roku.

Większość jego twórczości to muzyka organowa: preludia chorałowe, fugi na Magnificat, toccaty i chaconne. W 1699 roku wydał Hexachordum Apollinis, sześć arii z wariacjami na instrument klawiszowy. Pisał też religijną muzykę wokalną i muzykę kameralną.

Słynny Kanon, napisany na troje skrzypiec i basso continuo i pierwotnie połączony z gigue, opiera się na ośmiodźwiękowym basie powtarzanym w kółko, nad którym skrzypce podążają za sobą w kanonie. Odkryty na nowo w XX wieku, stał się jednym z najczęściej wykonywanych utworów na świecie, zwłaszcza na ślubach.

Dla pianistów Pachelbel to dobre wprowadzenie w basso ostinato i wariację: widać, jak to samo następstwo akordów może nieść coraz bogatsze melodie.