Gabriel Fauré (1845–1924)
Mistrz francuskiej pieśni i muzyki kameralnej, Fauré połączył romantyzm z nowoczesnością Debussy’ego i Ravela dzięki harmonii o dyskretnej elegancji.
Urodzony w Pamiers w 1845 roku Gabriel Fauré został jako dziecko wysłany do École Niedermeyer w Paryżu, szkoły muzyków kościelnych. Uczył się tam chorału gregoriańskiego, dawnych skal modalnych i gry na fortepianie, m.in. u Camille’a Saint-Saënsa, który został jego przyjacielem i mentorem.
Przez wiele lat zarabiał jako organista i nauczyciel, zwłaszcza w kościele Madeleine, pisząc pieśni, muzykę kameralną i utwory fortepianowe. Uznanie przyszło późno: został profesorem kompozycji w Konserwatorium Paryskim (wśród jego uczniów był Ravel), a w latach 1905–1920 jego dyrektorem, mimo postępującej głuchoty.
Jego język to język powściągliwości: długie, elastyczne melodie, harmonie płynnie przechodzące z tonacji do tonacji, nigdy na siłę, i modalne dziedzictwo chorału gregoriańskiego. Jego Requiem, Pawana i pieśni takie jak „Après un rêve” należą do najczęściej wykonywanych dzieł francuskich.
Przy fortepianie jego Nokturny, Barkarole i Romances sans paroles uczą, jak sprawić, by linia śpiewała nad płynnym akompaniamentem, i jak podążać za harmonią, która zmienia barwę z taktu na takt.