Louise Farrenc (1804–1875)

Urodzona w Paryżu w 1804 roku w rodzinie artystów, Louise Dumont uczyła się gry na fortepianie u Moschelesa i Hummla, a następnie kompozycji u Antona Reichy, profesora konserwatorium. W 1821 roku wyszła za flecistę Aristide’a Farrenca, który założył wydawnictwo muzyczne.

Uznana pianistka, pisała najpierw na własny instrument, a potem podjęła wielkie formy, rzadkie u kobiety jej czasów: trzy symfonie, dwa kwintety fortepianowe, trio i słynne Nonet (1849). Sukces tego Nonetu, wykonywanego ze skrzypkiem Josephem Joachimem, pomógł jej uzyskać pensję równą pensjom jej kolegów mężczyzn.

W 1842 roku została profesorką fortepianu w Konserwatorium Paryskim, a funkcję tę pełniła do 1873 roku. Jej etiudy fortepianowe, jak Trzydzieści etiud we wszystkich tonacjach durowych i molowych op. 26, zostały tam przyjęte do nauczania.

Wraz z mężem wydała też Le Trésor des pianistes, wielką antologię dawnej muzyki klawiszowej. Zmarła w Paryżu w 1875 roku; jej muzyka, zapomniana przez stulecie, jest dziś znów grana i nagrywana.