Carl Philipp Emanuel Bach (1714–1788)

Urodzony w Weimarze w 1714 roku, Carl Philipp Emanuel Bach całe wykształcenie muzyczne otrzymał od ojca. Po studiach prawniczych około 1740 roku wstąpił na służbę następcy tronu, późniejszego króla Prus Fryderyka II, zapalonego flecisty, któremu przez prawie trzydzieści lat akompaniował na klawesynie w Berlinie i Poczdamie.

W 1768 roku zastąpił swojego ojca chrzestnego Georga Philippa Telemanna na stanowisku dyrektora muzyki kościelnej w Hamburgu, które piastował aż do śmierci w 1788 roku. Wydał tam m.in. swoje zbiory sonat, rond i fantazji „dla znawców i miłośników”.

Jego Rozprawa o prawdziwej sztuce gry na instrumentach klawiszowych (1753 i 1762) to jeden z wielkich traktatów XVIII wieku, obejmujący palcowanie, ozdobniki, akompaniament, a przede wszystkim wyraz. Haydn mówił, że studiował ją dokładnie, a Beethoven kazał z niej pracować swoim uczniom.

Jego tak zwany „styl wrażliwy” (empfindsamer Stil) ma bezpośrednio poruszać słuchacza: nagłe zmiany nastroju, dramatyczne pauzy, zaskakujące harmonie i bogato zdobione melodie. Jego swobodne fantazje, niemal improwizowane, zapowiadają już niektóre karty romantyzmu.

Dla pianistów to okazja, by nauczyć się „mówić” przy klawiaturze: nagłe kontrasty, wyraziste ozdobniki i retoryczna swoboda, na instrumencie, który kochał ponad wszystko – klawikordzie.