Clara Schumann (1819–1896)

Urodzona w Lipsku w 1819 roku, Clara Wieck od dziecka była kształcona przez ojca, Friedricha Wiecka, słynnego pedagoga fortepianu. Jako cudowne dziecko od jedenastego roku życia dawała koncerty w całej Europie i bardzo wcześnie wydała swoje pierwsze utwory; w wieku szesnastu lat wykonała po raz pierwszy własny Koncert fortepianowy a-moll op. 7.

W 1840 roku wyszła za mąż za Roberta Schumanna, ucznia swojego ojca, po długim procesie sądowym przeciwko ojcu, który sprzeciwiał się małżeństwu. Para miała ośmioro dzieci. Clara prawykonała wiele dzieł Roberta, a sama pisała pieśni, utwory fortepianowe, trio fortepianowe i romanse na skrzypce i fortepian.

Po śmierci Roberta w 1856 roku komponowała coraz mniej i poświęciła się karierze pianistki, aby utrzymać rodzinę, występując przez ponad sześćdziesiąt lat. Bliska przyjaciółka Johannesa Brahmsa, propagowała jego muzykę i muzykę swojego męża. W latach 1878–1892 uczyła w Konserwatorium Hocha we Frankfurcie, gdzie zmarła w 1896 roku.

Jej pieśni, takie jak te, które wydała z Robertem w zbiorze Liebesfrühling (op. 12, 1841), odznaczają się wyrafinowaną fakturą, śmiałą harmonią i fortepianem, który rozmawia z głosem.