Isaac Albéniz (1860–1909)
Cudowne dziecko, które zostało ojcem nowoczesnej hiszpańskiej muzyki fortepianowej: Albéniz osiągnął szczyt w Iberii; kilka jego utworów stało się klasyką gitary.
Urodzony w Camprodon w 1860 roku Isaac Albéniz bardzo młodo dawał pierwsze koncerty fortepianowe. Studiował m.in. w konserwatoriach w Lipsku i Brukseli i długo prowadził karierę pianisty wirtuoza.
Pod wpływem muzykologa Felipe Pedrella zwrócił się ku hiszpańskiej muzyce ludowej, zwłaszcza andaluzyjskiej. Napisał zbiory takie jak Suite española op. 47 i España op. 165 ze słynnym Tangiem.
Osiadły w Paryżu, obracał się w kręgu Dukasa, Faurégo i Debussy’ego. Jego arcydzieło, Iberia (cztery zeszyty, 1905–1908), łączy andaluzyjskiego ducha z niezwykle złożoną fakturą fortepianową. Zmarł w Cambo-les-Bains w 1909 roku.
„Asturias (Leyenda)”, napisana na fortepian, zasłynęła w transkrypcji gitarowej. Jego utwory uczą naśladowania gitary na klawiaturze, rytmów andaluzyjskich i barw modalnych.