Alexandre Scriabine (1872–1915)

Skrjabin studeerde aan het Conservatorium van Moskou, waar Rachmaninov een medestudent was; hij studeerde piano bij Vasili Safonov en compositie bij Anton Arenski. Als briljant pianist raakte hij door overmatig oefenen geblesseerd aan zijn rechterhand, maar toch had hij een carrière als vertolker van zijn eigen werken.

Zijn vroege stukken (Etude op. 2 nr. 1, Preludes op. 11, Etudes op. 8) zetten Chopin openlijk voort: mazurka's, etudes, preludes, nocturnes. Geleidelijk veranderde zijn harmonie, gevoed door filosofie en theosofie, tot ze met het „mystieke akkoord” loskwam van de klassieke tonaliteit.

Hij schreef tien pianosonates, Le Poème de l'extase en Prometheus, waarvoor hij een „lichtklavier” bedacht dat kleuren projecteerde. Hij droomde van een totaalkunstwerk, het Mysterium, dat onvoltooid bleef. Hij stierf in 1915 in Moskou, drieënveertig jaar oud.

Voor pianisten zijn zijn vroege werken een ideaal vervolg op Chopin: een zeer beweeglijke linkerhand, polyritmiek, subtiel pedaalgebruik en hartstochtelijke zang. De late werken vragen een uitzonderlijke klankverbeelding.