Louise Farrenc (1804–1875)

Louise Dumont, geboren in Parijs in 1804 in een artiestenfamilie, studeerde piano bij Moscheles en Hummel, daarna compositie bij Anton Reicha, hoogleraar aan het conservatorium. In 1821 trouwde ze met de fluitist Aristide Farrenc, die een muziekuitgeverij oprichtte.

Als erkend pianiste schreef ze eerst voor haar eigen instrument en waagde ze zich daarna aan de grote vormen, zeldzaam voor een vrouw van haar tijd: drie symfonieën, twee pianokwintetten, een trio en een beroemd Nonet (1849). Het succes van dit Nonet, uitgevoerd met de violist Joseph Joachim, hielp haar een salaris te krijgen dat gelijk was aan dat van haar mannelijke collega’s.

In 1842 werd ze hoogleraar piano aan het Parijse conservatorium, een functie die ze tot 1873 bekleedde. Haar pianoetudes, zoals de Dertig etudes in alle majeur- en mineurtoonsoorten op. 26, werden daar in het onderwijs ingevoerd.

Samen met haar man gaf ze ook Le Trésor des pianistes uit, een grote bloemlezing van oude toetsmuziek. Ze overleed in Parijs in 1875; haar muziek, een eeuw lang vergeten, wordt nu weer gespeeld en opgenomen.