John Fahey (1939–2001)

John Fahey werd in 1939 geboren in Washington D.C. en groeide op in Takoma Park (Maryland); in 1952 kocht hij zijn eerste gitaar uit een postordercatalogus. Als hartstochtelijk verzamelaar van 78-toerenplaten ontdekte hij de blues van de jaren 1920 toen hij Blind Willie Johnson hoorde, een openbaring die hij vergeleek met een religieuze bekering. Zijn spel vermengt de tokkelpatronen van die oude platen met de dissonanten van twintigste-eeuwse componisten die hij bewonderde, zoals Charles Ives en Béla Bartók.

Omdat geen enkele platenmaatschappij interesse had, bracht hij in 1959 zijn eerste album, Blind Joe Death, zelf uit, op een label dat hij Takoma noemde, naar zijn woonplaats. Daarna volgden Death Chants, Breakdowns & Military Waltzes (1963), The Dance of Death & Other Plantation Favorites en The Transfiguration of Blind Joe Death (1965), en vervolgens de geluidscollages van Days Have Gone By (1967) en Requia (1967). Takoma lanceerde ook Leo Kottke, Robbie Basho en de pianist George Winston. Zijn kerstalbum The New Possibility (1968) bleef zijn bestseller.

De jaren 1980 waren zwaar (ziekte, armoede), maar in de jaren 1990 herontdekte een nieuwe generatie muzikanten hem; hij richtte toen het label Revenant op, gewijd aan vroege blues- en old-timeopnames. Hij stierf in 2001 in Salem (Oregon).

Zijn eigen composities („Sunflower River Blues”, „The Last Steam Engine Train”, „America”…) zijn auteursrechtelijk beschermd en worden daarom niet op deze site overgenomen. Je vindt hier wel melodieën uit het publieke domein die hij opnam, gearrangeerd in zijn stijl: Silent Night, Joy to the World, We Three Kings, Good King Wenceslas en Auld Lang Syne (The New Possibility, 1968), My Grandfather’s Clock (Days Have Gone By, 1967) en Amazing Grace (sessies voor America, 1971). De studies Raga in open D en Klaagzang in D zijn originele stukken „in zijn stijl”.