Clara Schumann (1819–1896)

Clara Wieck, geboren in Leipzig in 1819, werd van jongs af aan opgeleid door haar vader Friedrich Wieck, een beroemd pianoleraar. Als wonderkind gaf ze vanaf haar elfde concerten door heel Europa en publiceerde ze al heel jong haar eerste stukken; op haar zestiende speelde ze de eerste uitvoering van haar eigen Pianoconcert in a-klein op. 7.

In 1840 trouwde ze met Robert Schumann, de leerling van haar vader, na een lange rechtszaak tegen haar vader, die zich tegen het huwelijk verzette. Het paar kreeg acht kinderen. Clara voerde veel werken van Robert voor het eerst uit en schreef zelf liederen, pianostukken, een pianotrio en romances voor viool en piano.

Na Roberts dood in 1856 componeerde ze steeds minder en wijdde ze zich aan haar carrière als pianiste om haar gezin te onderhouden; ze trad meer dan zestig jaar op. Als goede vriendin van Johannes Brahms zette ze zich in voor zijn muziek en die van haar man. Van 1878 tot 1892 gaf ze les aan het Hoch Conservatorium in Frankfurt, waar ze in 1896 overleed.

Haar liederen, zoals die ze met Robert publiceerde in de bundel Liebesfrühling (op. 12, 1841), tonen een verfijnde schrijfwijze, gewaagde harmonieën en een piano die een gesprek voert met de stem.