Ludwig van Beethoven (1770–1827)

Beethoven, geboren in Bonn in een familie van hofmusici, maakte al heel jong naam als pianist en improvisator. In 1792 verhuisde hij naar Wenen, nam les bij Haydn en werd al snel de meest bewonderde pianist in de aristocratische salons.

Tegen het einde van de jaren 1790 begon hij zijn gehoor te verliezen. In 1802 schreef hij het „Heiligenstädter Testament”, een aangrijpende brief aan zijn broers waarin hij zijn wanhoop bekent en zijn vastberadenheid om voor zijn kunst te leven. Daarna volgden de heroïsche werken: de „Eroica”-symfonie, de sonates „Waldstein” en „Appassionata”, de opera Fidelio.

Op het einde van zijn leven bijna volledig doof, componeerde hij zijn meest visionaire werken: de late pianosonates, de Diabellivariaties, de Missa solemnis, de Negende symfonie met haar „Ode aan de vreugde”, en de late strijkkwartetten.

Zijn 32 pianosonates worden vaak het „Nieuwe Testament” van de pianist genoemd (Das wohltemperierte Klavier van Bach is dan het Oude). Ze gebruiken het hele klavier, extreme contrasten en het pedaal. De bescheidener stukken — Für Elise, de makkelijke sonates op. 49, de bagatellen — zijn een ideale toegangspoort tot zijn wereld.