Sonata op. 49 nr 2: I. Allegro ma non troppo

Ludwig van Beethoven · Poziom 4 (Średniozaawansowany) · klasycyzm · Fortepian

Utwór fortepianowy Beethovena, pomiędzy klasycznym dziedzictwem Haydna i Mozarta a romantycznym porywem. G-dur, 2/2, 122 takty (około 3 minut), pełne nuty.

▶ Zagraj ten utwór z interaktywnymi nutami

Jak go ćwiczyć

• Najpierw posłuchaj: strona go gra, a nuty się przesuwają.
• Tryb czekania: nuty czekają na ciebie przy każdym dźwięku, w twoim tempie.
• Wyzwanie tempa: graj w rytmie, z wynikiem i mapą udanych taktów.
• Szanuj kontrasty Beethovena: nagłe zmiany dynamiki, akcenty i pauzy są częścią muzyki. Jedna ręka gra czasem dwa głosy: trzymaj długie nuty przez całą ich wartość i pozwól głównej linii śpiewać głośniej niż akompaniament. Triole i inne grupy niemiarowe muszą być idealnie równe: licz je na głos z metronomem. Przy akordach ułóż dłoń w powietrzu, zanim opadniesz na klawisze – wszystkie dźwięki razem.

Inne utwory: Ludwig van Beethoven

• Sonata op. 49 nr 2: II. Tempo di menuetto
• Menuet Es-dur WoO 82
• Sonata op. 49 nr 1: I. Andante
• Preludium f-moll WoO 55
• Sonata nr 25 (część I: Presto alla tedesca) (op. 79)
• Sonata op. 79: II. Andante
• Sonata op. 2 nr 1: III. Menuetto
• Sonata op. 2 nr 1: II. Adagio

Źródło : Mutopia Project · Public Domain