Sonata „Księżycowa” op. 27 nr 2: III. Presto agitato

Ludwig van Beethoven · Poziom 6 (Ekspert) · klasycyzm · Fortepian

Burzliwy finał Sonaty księżycowej (1801): wznoszące się arpeggia, które rozbijają się o akordy sforzando, w formie sonatowej. Utwór fortepianowy Beethovena, pomiędzy klasycznym dziedzictwem Haydna i Mozarta a romantycznym porywem. cis-moll, 4/4, 201 taktów (około 13 minut), pełne nuty.

▶ Zagraj ten utwór z interaktywnymi nutami

Jak go ćwiczyć

• Najpierw posłuchaj: strona go gra, a nuty się przesuwają.
• Tryb czekania: nuty czekają na ciebie przy każdym dźwięku, w twoim tempie.
• Wyzwanie tempa: graj w rytmie, z wynikiem i mapą udanych taktów.
• Tryli i ozdobników ze źródła nie zapisano tutaj. Najpierw opracuj arpeggia prawej ręki w grupach po cztery przy luźnym nadgarstku, potem celuj w krótkie, czyste akordy na końcu. Szanuj kontrasty Beethovena: nagłe zmiany dynamiki, akcenty i pauzy są częścią muzyki. 4 krzyżyki przy kluczu: nazwij je na głos przed grą i znajdź miejsca, w których znaki przygodne je znoszą. Jedna ręka gra czasem dwa głosy: trzymaj długie nuty przez całą ich wartość i pozwól głównej linii śpiewać głośniej niż akompaniament.

Inne utwory: Ludwig van Beethoven

• Sonata op. 49 nr 2: I. Allegro ma non troppo
• Sonata op. 49 nr 2: II. Tempo di menuetto
• Menuet Es-dur WoO 82
• Sonata op. 49 nr 1: I. Andante
• Preludium f-moll WoO 55
• Sonata nr 25 (część I: Presto alla tedesca) (op. 79)
• Sonata op. 79: II. Andante
• Sonata op. 2 nr 1: III. Menuetto

Źródło : Mutopia Project · CC BY-SA 2.5