Ragtime (1895–1920)

Ragtime narodził się w latach 90. XIX wieku na amerykańskim Środkowym Zachodzie, wśród afroamerykańskich pianistów grających w barach, salach tanecznych i na zabawach. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od „ragged time” („poszarpany czas”): melodia jest pełna synkop, dźwięków wypadających między miarami.

Przepis jest prosty i genialny: lewa ręka gra idealnie równy puls marszowy, na przemian niski bas i akord w środkowym rejestrze (bas „um-pa”, przodek stride’u), a prawa gra melodię poza miarą. Forma pochodzi z marsza wojskowego, bardzo popularnego dzięki Sousie: kilka szesnastotaktowych tematów po kolei, często z triem w innej tonacji.

Ragtime był przede wszystkim muzyką zapisaną i wydawaną, sprzedawaną w setkach tysięcy egzemplarzy nut na domowe pianina. W 1897 roku Tom Turpin wydał Harlem Rag, jeden z pierwszych ragów opublikowanych przez czarnoskórego kompozytora; w 1899 roku Maple Leaf Rag Scotta Joplina stał się wielkim przebojem. Joplin, „Król Ragtime’u”, chciał, by grano go jak muzykę klasyczną: nigdy za szybko.

Około 1920 roku ragtime ustąpił miejsca jazzowi, który pomógł stworzyć. Wrócił z impetem w 1973 roku, gdy film Żądło wykorzystał The Entertainer.