Muzyka filmowa (1908–2026)

Kino nieme nigdy nie było nieme: w salach pianista, organista lub orkiestra towarzyszyli filmowi na żywo, improwizując lub sięgając po zbiory utworów posegregowanych według nastroju (pościg, czułość, burza). W 1908 roku Camille Saint-Saëns napisał jedną z pierwszych oryginalnych partytur skomponowanych do filmu, L’Assassinat du duc de Guise.

Wraz z filmem dźwiękowym pod koniec lat 20. muzykę zaczęto nagrywać na samej taśmie filmowej. W Hollywood kompozytorzy wykształceni w Europie, tacy jak Max Steiner (King Kong, 1933) i Erich Wolfgang Korngold, wymyślili wielki styl symfoniczny odziedziczony po Wagnerze: motywy przewodnie (leitmotywy), tematy związane z postacią lub ideą.

Po 1950 roku style się zróżnicowały: jazz, muzyka nowoczesna, piosenka. Ennio Morricone odnowił włoski western gwizdaniem, gitarami elektrycznymi i chórami; Nino Rota, Michel Legrand i Bernard Herrmann zaznaczyli swoje osobowości. Od 1975 roku John Williams (Szczęki, Gwiezdne wojny) przywrócił w Hollywood wielką orkiestrę symfoniczną.

Kino wiele też zapożycza z muzyki klasycznej: Clair de lune Debussy’ego, Cwałowanie Walkirii Wagnera i Boléro Ravela część swojej sławy zawdzięczają wielkiemu ekranowi. Dziś muzyka filmowa łączy orkiestrę, elektronikę i dźwięki syntetyczne.