Muzyka współczesna (1945–2026)

Po II wojnie światowej pokolenie kompozytorów chciało zacząć od zera. Wokół Bouleza i Stockhausena serializm totalny rozszerzył ideę serii na wszystkie parametry: wysokość, czas trwania, dynamikę, artykulację. Messiaen, ich nauczyciel, wymyślił własne skale i rytmy i z pasją notował śpiew ptaków.

Technika otworzyła nowe światy. W 1948 roku Pierre Schaeffer skomponował w radiu muzykę konkretną z nagranych odgłosów; muzyka elektroniczna, a później komputer pozwoliły tworzyć dźwięki, których nie ma żaden instrument.

W Stanach Zjednoczonych John Cage dał rolę przypadkowi i ciszy; w 4′33″ (1952) dźwięki sali stają się dziełem. „Preparował” też fortepian, wsuwając śruby i gumki między struny. W latach 60. minimalizm (Riley, Reich, Glass) wrócił do równego pulsu i powtarzania krótkich, powoli zmieniających się wzorów.

Dziś muzyka współczesna jest wielogłosowa: jedni kompozytorzy wracają do melodii i tonalności (Arvo Pärt), inni łączą ją z muzyką świata, elektroniką czy muzyką filmową. Pianistom daje nowe pola do zabawy: klastery, rezonans, utwory repetytywne, nieregularne metrum.