Klasycyzm (1750–1820)

Po śmierci Bacha (1750) zmienił się gust. Kontrapunkt wydawał się zbyt uczony; chciano muzyki naturalnej, eleganckiej i łatwej do śledzenia. Melodia wysunęła się na pierwszy plan z prostym akompaniamentem: to panowanie melodii z akompaniamentem, na przykład z basem Albertiego (równy akord rozłożony w lewej ręce).

Frazy stały się regularne i symetryczne: czterotaktowe „pytanie”, czterotaktowa „odpowiedź”. Kompozytorzy budowali duże dzieła w formie sonatowej: dwa kontrastujące tematy zostają przedstawione, przetworzone, a potem powracają. Ta architektura kształtuje sonatę, symfonię, kwartet smyczkowy i koncert.

Fortepian historyczny (fortepiano) stopniowo wyparł klawesyn. Jego wielka zaleta: można grać głośno lub cicho, zależnie od siły nacisku, i robić crescenda. Mozart, zachwycony instrumentami budowniczego Steina, oraz Clementi pisali na ten nowy instrument, a „łatwe” sonaty stały się kręgosłupem nauczania.

Wiedeń stał się stolicą muzyki. Haydn ukształtował symfonię i kwartet, Mozart błyszczał we wszystkich gatunkach, od opery po koncert fortepianowy. Beethoven, wychowany w tym stylu, przesunął jego granice i otworzył drzwi romantyzmowi. W tych samych latach gitara ustaliła się z sześcioma pojedynczymi strunami: Sor i Giuliani uczynili z niej instrument koncertowy.