Blues (1900–2026)

Blues narodził się pod koniec XIX wieku na amerykańskim Południu, zwłaszcza w delcie Missisipi, wśród potomków zniewolonych ludzi. Odziedziczył pieśni robocze, spirituals i afrykańską formę pytania i odpowiedzi (call and response). Śpiewa o smutku, ale też o humorze i woli przetrwania: grać bluesa często znaczy ulżyć własnemu „bluesowi”.

W. C. Handy wspominał, że około 1903 roku na stacji kolejowej w Missisipi usłyszał gitarzystę, który śpiewając, przesuwał nóż po strunach. W 1912 roku Handy wydał The Memphis Blues, jeden z pierwszych opublikowanych bluesów; w 1920 roku Crazy Blues Mamie Smith był przebojem, który otworzył studia nagraniowe dla czarnoskórych muzyków. W latach 20. i 30. bluesmani z Delty, tacy jak Charley Patton, Son House, a później Robert Johnson, nagrywali sami z gitarą.

Sercem bluesa jest dwunastotaktowy schemat na trzech akordach (I, IV, V) i skala, w której niektóre dźwięki są „wygięte”: tercję, kwintę i septymę gra się nieco niżej – to blue notes. Na fortepianie boogie-woogie wprawia lewą rękę w toczenie się; na gitarze podciąga się struny (bending) lub gra bottleneckiem (slide).

Po II wojnie światowej muzycy przenieśli się do Chicago i podłączyli gitary do wzmacniaczy: to blues elektryczny Muddy’ego Watersa w Chicago; gdzie indziej T-Bone Walker i B.B. King sprawili, że gitara elektryczna zaśpiewała jak solowy głos. To brzmienie przepłynęło Atlantyk i dało początek brytyjskiemu rockowi lat 60.