Shell voicings
Teoria muzyki · Harmonia jazzowa · Poziom 4 · 13 min
Pierwszy ruch pianisty jazzowego, który akompaniuje melodii, to shell voicing („szkielet” akordu): lewa ręka gra tylko jego rdzeń, pryma + tercja albo pryma + septyma, albo wszystkie trzy naraz. Spopularyzowany przez Buda Powella w latach 40., ten voicing zostawia prawą rękę całkowicie wolną dla melodii lub improwizacji.
Dwie formy, które się łączą
W ii–V–I zmieniasz je naprzemiennie, tak by głosy prawie się nie ruszały:
| Dm7 | G7 | Cmaj7 | |
|---|---|---|---|
| Forma A (1-3 / 1-7 / 1-3) | D + F | G + F | C + E |
| Forma B (1-7 / 1-3 / 1-7) | D + C | G + H | C + H |
| Trzy dźwięki (1-3-7 / 1-7-3 / 1-3-7) | D F C | G F H | C E H |
Przy trzech dźwiękach nasze guide tones leżą nad basem. Oto ii–V–I z małą melodią w prawej ręce:
M:4/4
L:1/8
%%staves {RH LH}
V:RH clef=treble
V:LH clef=bass
K:C
[V:RH] "Dm7"a2 g f e2 d2 | "G7"B2 d f a2 g2 | "Cmaj7"e6 z2 |]
[V:LH] [D,F,C]8 | [G,,F,B,]8 | [C,E,B,]8 |]
Gdzie umieścić lewą rękę?
Prymy najlepiej leżą między F a F w oktawie pod środkowym C; tercje i septymy tuż nad nimi. Za nisko: błoto. Za wysoko: lewa ręka wchodzi prawej w drogę.
Dodaj rytm
Shelle można trzymać (ballada) albo grać krótko na wybranych miarach, jak sekcja dęta. Klasyczny rytm to Charleston: jedno uderzenie na 1 i jedno na „i” po 2.