Rhythm Changes – darmowy kurs: teoria muzyki

Po bluesie najczęściej grane następstwo akordów w jazzie to Rhythm Changes: akordy utworu „I Got Rhythm” George'a Gershwina (1930). Muzycy bebopu z lat 40. – Charlie Parker, Dizzy Gillespie, Thelonious Monk, Bud Powell – napisali na tych akordach dziesiątki nowych melodii (tzw. contrafacts). Następstwa akordów nie należą do nikogo: to jest wspólną własnością jazzu.

32-taktowa forma AABA

Cztery części po 8 taktów, w B-dur (tradycyjna tonacja):

Część	Akordy (2 na takt)
A (×2 oraz po bridge'u)	\| B♭ G7 \| Cm7 F7 \| B♭ G7 \| Cm7 F7 \| B♭ B♭7 \| E♭ E°7 \| B♭/F F7 \| B♭ (Cm7 F7) \|
B (bridge)	\| D7 \| D7 \| G7 \| G7 \| C7 \| C7 \| F7 \| F7 \|

Części A krążą po turnaroundzie I – VI – ii – V, a potem odwiedzają IV (E♭) z chromatycznym wznoszeniem E♭ → E° → B♭/F.
Bridge (B) to łańcuch dominant wtrąconych krążący po kole kwintowym: III7 – VI7 – II7 – V7, po dwa takty każda, z lądowaniem z powrotem w B-dur.

Pierwsze cztery takty, z guide tones schodzącymi chromatycznie:

M:4/4
L:1/4
%%staves {RH LH}
V:RH clef=treble
V:LH clef=bass
K:Bb
[V:RH] "Bbmaj7"[DA]2 "G7"[=B,F]2 | "Cm7"[B,E]2 "F7"[A,E]2 | "Bbmaj7"[A,D]2 "G7"[=B,F]2 | "Cm7"[B,E]2 "F7"[A,E]2 |]
[V:LH] B,,2 G,,2 | C,2 F,,2 | B,,2 G,,2 | C,2 F,,2 |]

Strategia: części A pędzą (dwa akordy na takt, często powyżej 200 bpm). Nie próbuj „zagrać każdego akordu”: myśl w B-dur z punktami kontrolnymi (H w G7, A w F7). W bridge'u za to każda dominanta trwa dwa takty: zadbaj o guide tones (Fis → F, H → B…).

Pułapka formy: nie zgub się między A a B. Naucz się słyszeć nadchodzący bridge (D7 z jasnym Fis): to twój główny punkt orientacyjny.