Dwudźwięki: tercje i seksty

Gamy w tercjach i sekstach to jedno z najbardziej budzących lęk wyzwań: Chopin poświęcił im dwie etiudy (op. 25 nr 6 w tercjach, op. 25 nr 8 w sekstach), a u Liszta, Brahmsa i Ravela są wszędzie. Wymagają legato przynajmniej w jednym głosie, idealnej jednoczesności i dużej giętkości.

Zasada palcowania

W tercjach prawa ręka zmienia kolejno trzy pary palców: 1-3, 2-4, 3-5. Po dojściu do 3-5 dłoń musi się przestawić: kciuk podkłada się pod trzeci palec (w dolnym głosie), a górny głos łączy się z 5 na 4 albo 3. Nie da się zagrać wszystkiego legato: wybierasz górny głos (melodię) do legata i akceptujesz drobne przerwy w dolnym głosie, które ukrywa pedał albo frazowanie.

M:4/4
L:1/8
Q:1/4=60
K:C
[CE][DF][EG][FA] [GB][Ac][Bd][ce] | [df][ce][Bd][Ac] [GB][FA][EG][DF] | [CE]8 |]

Jedno z popularnych palcowań tej gamy w tercjach (prawa ręka, w górę): C-E 1-3, D-F 2-4, E-G 3-5, F-A 1-3, G-H 2-4, A-C 3-5, H-D 1-3 (albo 1-4), C-E 2-4… Istnieje kilka systemów (Cortot, Godowsky, Czerny): wybierz jeden i trzymaj się go.

Seksty

Wymagają większej rozpiętości: dolny głos gra często kciuk (czasem zsuwając się z czarnego klawisza na biały), górny – na zmianę 4 i 5 (przy dużych dłoniach 3 na czarnych klawiszach). Legato w górze opiera się na bardzo giętkiej dłoni, która „przetacza się” z jednej seksty na następną.

Plan ćwiczenia

1. Sam górny głos, z palcowaniem tercji, idealnie legato.
2. Sam dolny głos, z jego palcowaniem.
3. Oba głosy razem, bardzo wolno, pp, sprawdzając jednoczesność.
4. Grupami po trzy tercje (odpowiadającymi położeniom 1-3/2-4/3-5), z zatrzymaniem na pierwszej z każdej grupy.
5. Rytmy punktowane i odwrócone, jak przy gamach (zobacz ćwiczenie gam).