Granie zmian akordów: dźwięki docelowe wewnątrz kształtów

Pentatonika „działa” prawie na wszystkim, ale nie podąża za akordami: unosi się nad następstwem akordów. Aby słuchacz słyszał zmiany w twojej melodii, musisz celować w dźwięki akordu, zwłaszcza tercje, na mocnych częściach taktu. Dobra wiadomość dla gitarzystów: kształt akordu, który już znasz, masz pod palcami. Dźwięki docelowe są w jego wnętrzu.

1. Popowe następstwo: G – D – Em – C

Akord	Dźwięki (1 – 3 – 5)	Tercja w otwartym kształcie
G	G – H – D	H: pusta struna 2 albo struna 5, próg 2
D	D – Fis – A	Fis: struna 1, próg 2
Em	E – G – H	G: pusta struna 3
C	C – E – G	E: pusta struna 1 albo struna 4, próg 2

Oto linia melodyczna, w której każda pierwsza miara wypada na dźwięku akordu; dźwięki przejściowe pochodzą z pentatoniki G-dur.

M:4/4
L:1/8
Q:1/4=88
K:G clef=treble-8
"G"B2 d B A G A B | "D"A4 F2 A2 | "Em"G2 B G E2 G A | "C"G4 E4 |]

2. Ozdabianie wewnątrz kształtu akordu

W soulu i R&B lat 60. gitarzyści improwizowali wewnątrz akordu: trzymali kształt i dokładali albo podnosili jeden palec, tworząc małe melodie (sus4, sus2, seksta…). Partia rytmiczna zaczyna śpiewać.

M:4/4
L:1/8
Q:1/4=84
K:D clef=treble-8
"D"[DAdf]2 "Dsus4"[DAdg]2 "D"[DAdf]2 "Dsus2"[DAde]2 | "A"[A,EAc]2 "Asus4"[A,EAd]2 "A"[A,EAc]2 "Asus2"[A,EAB]2 |]

Nad D: mały palec dodaje G (próg 3, struna 1), potem podnosisz środkowy palec, by zabrzmiało puste E. Nad A: ta sama zabawa na strunie 2 (próg 3, potem pusta).

3. Podążanie za zmianami bluesa

Nad bluesem pentatonika molowa wystarcza, by brzmieć „bluesowo”, ale celowanie w tercję każdego akordu sprawia, że forma staje się słyszalna. W A: Cis nad A7, Fis nad D7, Gis nad E7. A blue note C staje się septymą D7: jeden dźwięk, dwie role.

M:4/4
L:1/8
Q:1/4=92
K:A clef=treble-8
"A7"=c^c e a =g e ^c A | "D7"=c2 A F D4 | "E7"=G^G B e d B ^G E | "A7"A8 |]

Takt 1: C → Cis, „bluesowa” tercja się rozwiązuje. Takt 2: C (septyma D7), potem Fis (jego tercja). Takt 3: G → Gis nad E7, ten sam gest co w takcie 1.

Ćwiczenie krok po kroku

Włącz podkład pop w G. Rozkładaj każdy akord w jego otwartym kształcie, jeden dźwięk na ósemkę, podążając za zmianami.
Graj tylko tercję każdego akordu, całą nutą, przy zmianie. Posłuchaj, jak sama ta linia „rysuje” następstwo akordów.
Dodaj dwa–trzy dźwięki pentatoniki przed każdą tercją, by do niej dojść.
Improwizuj swobodnie z jedną zasadą: przy każdej zmianie akordu dźwięk akordu na pierwszej mierze.
To samo nad bluesem w A z tercjami Cis, Fis, Gis.

Widź akord pod skalą. Podczas improwizacji trzymaj pod ręką „widmowy” kształt akordu: twoje dźwięki docelowe są tam, gdzie wylądowałyby palce, by uderzyć akord.

Częsty błąd: celowanie w dźwięki akordu, ale ze spóźnieniem. Dźwięk docelowy musi wypaść na zmianie, nie takt później. Wyprzedzaj: myśl o następnym akordzie już pod koniec bieżącego taktu.