Alexeï Stanchinsky (1888–1914)

Aleksiej Stanczinski studiował w Moskwie, m.in. kompozycję i kontrapunkt u Siergieja Taniejewa, wielkiego mistrza techniki kompozytorskiej. Współcześni uważali go za jeden z najbardziej obiecujących talentów swojego pokolenia.

Jego życie było krótkie i burzliwe: cierpiał na ciężką chorobę psychiczną i zmarł w 1914 roku, w wieku dwudziestu sześciu lat. Jego twórczość, niemal wyłącznie fortepianowa, zajmuje zaledwie kilka stron: szkice, preludia, preludia w formie kanonu, sonaty.

Jego język wychodzi od Skriabina, ale patrzy w przyszłość: zwarty kontrapunkt, dawne skale modalne (np. lidyjska), asymetryczne metra pięcio- czy siedmiomiarowe, wpływy rosyjskiej pieśni ludowej. Niektórzy słyszą w nim zapowiedź Prokofiewa i Strawińskiego.

Dla pianistów jego miniatury to piękne odkrycie: wymagają wielkiej przejrzystości głosów i zrozumienia skal wykraczających poza dur i moll.