Alexandre Scriabine (1872–1915)

Aleksandr Skriabin studiował w Konserwatorium Moskiewskim, gdzie jego kolegą był Rachmaninow; grę na fortepianie kształcił u Wasilija Safonowa, a kompozycję u Antona Arienskiego. Znakomity pianista, nadwerężył prawą rękę nadmiernym ćwiczeniem, a mimo to koncertował, wykonując własne utwory.

Jego wczesne utwory (Etiuda op. 2 nr 1, Preludia op. 11, Etiudy op. 8) otwarcie kontynuują Chopina: mazurki, etiudy, preludia, nokturny. Stopniowo jego harmonia przeobrażała się, karmiona filozofią i teozofią, aż wyzwoliła się z klasycznej tonalności dzięki „akordowi mistycznemu”.

Napisał dziesięć sonat fortepianowych, Poemat ekstazy i Prometeusza, do którego zaplanował „klawiaturę świetlną” rzucającą barwy. Marzył o dziele totalnym, Misterium, które pozostało nieukończone. Zmarł w Moskwie w 1915 roku, w wieku czterdziestu trzech lat.

Dla pianistów jego wczesne utwory to idealna kontynuacja Chopina: bardzo ruchliwa lewa ręka, polirytmia, subtelny pedał i namiętny śpiew. Późne dzieła wymagają wyjątkowej wyobraźni brzmieniowej.