Robert Schumann (1810–1856)

Poeta romantycznego fortepianu, krytyk i marzyciel: jego cykle miniatur, od „Scen dziecięcych” po „Album dla młodzieży”, łączą literacką wyobraźnię z czułością.

Syn księgarza i wydawcy, Robert Schumann dorastał wśród książek i latami wahał się między literaturą a muzyką. Studiował prawo, potem poświęcił się fortepianowi pod kierunkiem Friedricha Wiecka; kontuzja prawej ręki zniweczyła jego nadzieje na karierę wirtuoza i skierowała go ku kompozycji. W 1840 roku, wbrew sprzeciwowi Wiecka, poślubił jego córkę Clarę, jedną z największych pianistek stulecia.

W 1834 roku założył Neue Zeitschrift für Musik, pismo, w którym promował Chopina, Berlioza, a później młodego Brahmsa. Artykuły podpisywał imionami wymyślonych postaci – porywczego Florestana i marzycielskiego Euzebiusza – dwóch stron swojej osobowości, obecnych także w jego muzyce.

Lata 30. poświęcił niemal wyłącznie fortepianowi: Papillons, Karnawał, Kreisleriana, Fantazja op. 17, Sceny dziecięce. Potem przyszedł „rok pieśni” (1840), symfonie, Koncert fortepianowy, a w 1848 roku Album dla młodzieży, napisany dla córek. Cierpiący na ciężką chorobę psychiczną, ostatnie lata spędził w zakładzie w Endenich pod Bonn, gdzie zmarł w 1856 roku.

Schumann uczy pianistów prowadzić kilka śpiewających głosów w jednej ręce, zarysować charakter w kilku taktach i bawić się rytmem (synkopy, przesunięte akcenty). Jego zbiory dla dzieci należą do najpiękniejszych utworów dydaktycznych, jakie kiedykolwiek napisano.

Nuty na fortepian (31)