Domenico Scarlatti (1685–1757)

Domenico Scarlatti urodził się w Neapolu w 1685 roku, w tym samym roku co Bach i Händel. Jego ojciec, Alessandro, był jednym z wielkich kompozytorów operowych epoki. Domenico zaczynał karierę we Włoszech, zwłaszcza w Rzymie, pisząc opery i muzykę kościelną.

Około 1719 roku przeniósł się do Lizbony, gdzie został kapelmistrzem króla Portugalii i nauczycielem muzyki infantki Marii Barbary. Gdy w 1729 roku poślubiła ona następcę tronu hiszpańskiego, Scarlatti podążył za nią do Sewilli, a potem do Madrytu, gdzie pozostał aż do śmierci w 1757 roku.

To dla niej napisał większość swoich sonat klawesynowych, niemal wszystkie jednoczęściowe, w formie dwuczęściowej. Za jego życia wydano tylko trzydzieści, jako Essercizi per gravicembalo (1738–1739). Dziś numeruje się je według katalogu Ralpha Kirkpatricka („K.”).

Jego pisarstwo jest wyjątkowo śmiałe: krzyżowanie rąk, zawrotne skoki, repetowane dźwięki, dysonujące acciaccatury, rytmy i barwy przywołujące hiszpańską gitarę i taniec. Każda sonata bada jeden pomysł lub gest techniczny z humorem i błyskotliwością.

Przy fortepianie jego sonaty rozwijają lekkość, celność w skokach, szybkość w repetycjach i wyraźną artykulację. Świetnie nadają się na otwarcie recitalu i jako utwory do ćwiczeń.