Maurice Ravel (1875–1937)

Jubiler orkiestry i fortepianu: Ravel łączył klasyczną precyzję z najbardziej wyrafinowanymi barwami; jego muzyka fortepianowa należy do szczytów repertuaru.

Urodzony w Ciboure w Kraju Basków w 1875 roku Maurice Ravel dorastał w Paryżu. Młodo wstąpił do Konserwatorium i studiował kompozycję u Gabriela Faurégo. Jego kolejne porażki w konkursie o Prix de Rome, mimo zauważonych już utworów, wywołały w 1905 roku skandal.

Od początku pisał utwory fortepianowe, które odnowiły instrument: Pawana dla zmarłej infantki (1899), Jeux d’eau (1901), Sonatina, Miroirs, a potem Gaspard de la nuit (1908), uchodzący za jeden z najtrudniejszych utworów w repertuarze.

Podczas I wojny światowej służył jako kierowca. Le Tombeau de Couperin to hołd dla francuskiej muzyki XVIII wieku; każdy utwór dedykował przyjacielowi poległemu na wojnie. Potem powstały La Valse, Bolero (1928) i dwa koncerty fortepianowe, w tym jeden na samą lewą rękę.

Często zestawia się go z Debussym, ale jego styl jest ostrzejszy: klasyczne formy, precyzyjny rytm, bogata harmonia (nony, undecymy), zamiłowanie do Hiszpanii i jazzu. Ravel wymaga od pianistów jubilerskiej artykulacji i pełnego panowania nad cichą dynamiką.

Nuty na fortepian (1)