Jean-Philippe Rameau (1683–1764)

Jean-Philippe Rameau urodził się w Dijon w 1683 roku jako syn organisty. Pierwszą część życia spędził jako organista w kilku miastach prowincjonalnych (zwłaszcza w Clermont-Ferrand), a pierwszą księgę utworów klawesynowych wydał już w 1706 roku.

W 1722 roku sławę przyniósł mu Traktat o harmonii: wyjaśnia akordy przez ich „bas fundamentalny” i kładzie podwaliny teorii harmonii, której uczy się do dziś. Osiadłszy w Paryżu, wydał w 1724 roku swoje Pièces de clavessin (m.in. Les Tendres Plaintes i Tambourin), a około 1727 roku Nouvelles suites, zawierające La Poule i Les Sauvages.

Dopiero w 1733 roku, w wieku pięćdziesięciu lat, zadebiutował w operze dziełem Hippolyte et Aricie. Potem przyszły Les Indes galantes (1735), Castor et Pollux (1737) i wiele innych dzieł scenicznych, które uczyniły go następcą Lully’ego i wywołały namiętne spory między jego zwolennikami a przeciwnikami.

Jego muzyka łączy bogatą, śmiałą harmonię z wyczuciem teatru i rytmu. Tańce z jego oper, pełne energii, należą do najbarwniejszych kart francuskiego baroku.

Przy fortepianie jego utwory klawesynowe rozwijają zręczność, precyzję ozdobników i wyczucie charakteru, a na współczesnym instrumencie brzmią bardzo dobrze.