Dora Pejačević (1885–1923)

Dora Pejačević urodziła się w Budapeszcie w chorwackiej rodzinie arystokratycznej, której majątek leżał w Našicach, w Slawonii. Pierwsze lekcje muzyki pobierała w domu, potem kształciła się w Zagrzebiu, Dreźnie i Monachium, pozostając w dużej mierze samoukiem w dziedzinie kompozycji.

Komponowała od wieku nastoletniego: z tego okresu pochodzą jej pierwsze utwory fortepianowe, jak Pieśń gondolierska op. 4. Jej katalog rozrósł się później o muzykę kameralną, pieśni, Koncert fortepianowy g-moll op. 33 i Symfonię fis-moll op. 41, uważaną za pierwszą nowoczesną symfonię w muzyce chorwackiej.

Niezależna, wykształcona kobieta, związana z kręgami artystycznymi i literackimi swoich czasów, po ślubie przeniosła się do Monachium. Zmarła tam w 1923 roku, wkrótce po urodzeniu syna, w wieku trzydziestu siedmiu lat.

Jej styl, karmiony Schumannem, Brahmsem i Czajkowskim, łączy szeroki liryzm z harmoniami fin de siècle’u. Jej utwory fortepianowe, często krótkie, to świetny wstęp do repertuaru kompozytorek.