Friedrich Kuhlau (1786–1832)

Urodzony w północnych Niemczech w rodzinie muzyków wojskowych, Friedrich Kuhlau stracił oko w wypadku w dzieciństwie. Uczył się muzyki w Hamburgu, a około 1810 roku, w czasie wojen napoleońskich, osiadł w Kopenhadze.

Jako poddany duński pracował jako pianista, pedagog i kompozytor dla Teatru Królewskiego. Jego muzyka do sztuki Elverhøj („Wzgórze elfów”, 1828), oparta na duńskich melodiach ludowych, pozostaje w Danii dziełem symbolicznym.

Wielki wielbiciel Beethovena, poznał go w Wiedniu w 1825 roku. Dużo pisał na flet – instrument, na którym sam nie grał – co przyniosło mu przydomek „Beethoven fletu”.

Jego sonatiny fortepianowe (op. 20, op. 55, op. 88…) kontynuują linię Clementiego: nieco dłuższe, błyskotliwe i śpiewne, są idealnym stopniem w drodze do sonat Mozarta i Beethovena.