Stephen Heller (1813–1888)

Urodzony w Peszcie w 1813 roku Stephen Heller występował jako cudowne dziecko, potem przez kilka lat mieszkał w Augsburgu, a w 1838 roku osiadł w Paryżu. Spędził tam resztę życia i zmarł w 1888 roku.

Powściągliwy i obojętny na salonowy blichtr, obracał się w kręgu Berlioza, Chopina i Liszta i pisał recenzje do pisma muzycznego Roberta Schumanna; Schumann podziwiał jego muzykę.

Jego twórczość to niemal wyłącznie muzyka fortepianowa: utwory charakterystyczne (Promenades d’un solitaire, Nuits blanches), a przede wszystkim zbiory etiud – op. 45, 46, 47 i 125 – w których każdy utwór jest przede wszystkim małym dziełem poetyckim.

Dla pianistów średnio zaawansowanych Heller to idealny towarzysz między Burgmüllerem a Chopinem: uczy romantycznego frazowania, prowadzenia głosów, kontrolowanego rubata i wyrazowego użycia pedału.