John Fahey (1939–2001)

Urodzony w Waszyngtonie w 1939 roku i wychowany w Takoma Park w stanie Maryland, John Fahey kupił swoją pierwszą gitarę z katalogu wysyłkowego w 1952 roku. Zapalony kolekcjoner płyt 78-obrotowych, odkrył bluesa lat 20., gdy usłyszał Blind Williego Johnsona – objawienie, które porównywał do nawrócenia religijnego. Jego gra łączy wzory fingerpickingu z tamtych starych płyt z dysonansami podziwianych przez niego kompozytorów XX wieku, takich jak Charles Ives i Béla Bartók.

W 1959 roku, gdy żadna wytwórnia nie była zainteresowana, sam wydał swój pierwszy album, Blind Joe Death, w wytwórni, którą nazwał Takoma od swojego rodzinnego miasta. Potem przyszły Death Chants, Breakdowns & Military Waltzes (1963), The Dance of Death & Other Plantation Favorites i The Transfiguration of Blind Joe Death (1965), a następnie kolaże dźwiękowe Days Have Gone By (1967) i Requia (1967). Takoma wypromowała też Leo Kottkego, Robbiego Basho i pianistę George’a Winstona. Jego świąteczny album The New Possibility (1968) pozostał jego największym sukcesem sprzedażowym.

Lata 80. były trudne (choroba, bieda), ale w latach 90. odkryło go na nowo nowe pokolenie muzyków; założył wtedy wytwórnię Revenant, poświęconą dawnym nagraniom bluesowym i old-time. Zmarł w Salem w stanie Oregon w 2001 roku.

Jego własne kompozycje („Sunflower River Blues”, „The Last Steam Engine Train”, „America”…) są chronione prawem autorskim, więc nie publikujemy ich na tej stronie. Znajdziesz tu za to nagrane przez niego melodie z domeny publicznej, zaaranżowane w jego stylu: Silent Night (Cicha noc), Joy to the World, We Three Kings, Good King Wenceslas i Auld Lang Syne (The New Possibility, 1968), My Grandfather’s Clock (Days Have Gone By, 1967) oraz Amazing Grace (sesje do America, 1971). Etiudy Raga w stroju otwartym D i Lament w stroju drop D to oryginalne utwory „w jego manierze”.