Frédéric Chopin (1810–1849)

Poeta fortepianu: niemal cała jego muzyka powstała na ten instrument, którego śpiewny dźwięk, harmonię i technikę wymyślił na nowo.

Syn Francuza i Polki, Fryderyk Chopin dorastał w Warszawie, gdzie studiował w Konserwatorium u Józefa Elsnera. Jako cudowne dziecko wydał swój pierwszy polonez w wieku siedmiu lat. W 1830 roku opuścił Polskę, kilka tygodni przed wybuchem powstania listopadowego; nigdy już nie wrócił.

Osiadłszy w Paryżu w 1831 roku, został pianistą salonów i poszukiwanym nauczycielem arystokracji. Rzadko dawał publiczne koncerty, wolał kameralne otoczenie. Związek z pisarką George Sand (1838–1847) przypada na jego najpłodniejsze lata, dzielone między Paryż a Nohant. Chory na gruźlicę, zmarł w Paryżu w 1849 roku, w wieku trzydziestu dziewięciu lat.

Jego twórczość łączy małe formy (nokturny, preludia, walce, mazurki, etiudy) z wielkimi dziełami (ballady, scherza, sonaty, Barkarola). Splata bel canto opery włoskiej, kontrapunktyczną dyscyplinę czczonego przez niego Bacha i rytmy polskich tańców. Jego chromatyczna harmonia zapowiada Wagnera i Debussy’ego.

Dla pianistów Chopin to pełna szkoła: śpiewne legato, wyrafinowany pedał, rubato, niezależność rąk i etiudy, które każdą trudność techniczną zamieniają w poezję.

Nuty na fortepian (39)