Johannes Brahms (1833–1897)

Syn kontrabasisty, Brahms dorastał w Hamburgu i od najmłodszych lat grał na fortepianie, by zarobić na życie. W 1853 roku poznał Roberta i Clarę Schumannów; Robert przedstawił go światu muzycznemu jako długo oczekiwanego nowego geniusza. Clara pozostała jego bliską przyjaciółką i doradczynią przez całe życie.

Od lat 60. osiadły w Wiedniu, stał się jedną z czołowych postaci muzycznych miasta. Pisał powoli i wiele niszczył: jego I Symfonia ukazała się dopiero w 1876 roku. Potem powstały trzy kolejne symfonie, dwa koncerty fortepianowe, Koncert skrzypcowy, Niemieckie requiem, bogactwo muzyki kameralnej i wiele pieśni.

W twórczości fortepianowej sonaty i wielkie cykle wariacji z młodości (na tematy Händla i Paganiniego) ustąpiły pod koniec życia zbiorom miniatur (op. 116–119), intermezzom i balladom o wielkiej intymności. Jego Walce op. 39 i Tańce węgierskie, pierwotnie na fortepian na cztery ręce, należą do jego najpopularniejszych dzieł.

Brahms zmarł w Wiedniu w 1897 roku. Od pianistów wymaga pełnego, ciepłego dźwięku, równowagi w gęstej fakturze i panowania nad polirytmią (dwa na trzy, hemiole).