Charles-Valentin Alkan (1813–1888)

Charles-Valentin Morhange, zwany Alkanem, urodził się w Paryżu w żydowskiej rodzinie muzyków. Przyjęty bardzo młodo do Konserwatorium Paryskiego, zdobywał tam pierwsze nagrody i rozpoczął karierę wirtuoza podziwianego przez Liszta i Chopina, który został jego przyjacielem i sąsiadem.

Rozczarowany, że nie dostał klasy fortepianu w Konserwatorium, stopniowo wycofał się z życia publicznego i prowadził dyskretną egzystencję poświęconą kompozycji, studiom i nauczaniu. Na krótko wrócił na estradę w latach 70. ze swoimi „Petits Concerts”. Zmarł w Paryżu w 1888 roku.

Jego twórczość, niemal w całości fortepianowa (także na fortepian pedałowy), obejmuje Grande Sonate „Les Quatre Âges”, dwanaście Etiud we wszystkich tonacjach durowych op. 35 i dwanaście Etiud we wszystkich tonacjach molowych op. 39, które zawierają „Symfonię” i „Koncert” na fortepian solo oraz Le Festin d’Ésope. Pisał jednak także krótkie, przystępne utwory, jak 48 Esquisses op. 63 i zeszyty Chants.

Długo zapomniany, Alkan został odkryty na nowo w XX wieku. Jego muzyka, często dziwna i pełna humoru, uczy precyzji rytmicznej, wytrzymałości i bardzo przejrzystej faktury fortepianowej.