De ragtime (1895–1920)

Ragtime ontstond in de jaren 1890 in het Amerikaanse Middenwesten, bij Afro-Amerikaanse pianisten die speelden in bars, danszalen en op feesten. De naam komt waarschijnlijk van „ragged time” (gerafelde tijd): de melodie zit vol syncopen, noten die tussen de tellen vallen.

Het recept is eenvoudig en briljant: de linkerhand speelt een volkomen regelmatige marspuls en wisselt een lage bas af met een akkoord in het midden (een „hoempa”-bas, voorloper van de stride), terwijl de rechterhand een melodie tegen de tel in speelt. De vorm komt van de militaire mars, erg populair dankzij Sousa: verschillende thema's van zestien maten na elkaar, vaak met een trio in een andere toonsoort.

Ragtime was in de eerste plaats geschreven en uitgegeven muziek, bij honderdduizenden verkocht als bladmuziek voor de huispiano. In 1897 gaf Tom Turpin Harlem Rag uit, een van de eerste rags van een zwarte componist; in 1899 werd Maple Leaf Rag van Scott Joplin een enorme hit. Joplin, de „King of Ragtime”, wilde dat hij gespeeld werd als klassieke muziek: nooit te snel.

Rond 1920 maakte ragtime plaats voor de jazz, die hij mee had helpen ontstaan. Hij kwam sterk terug in 1973, toen de film The Sting The Entertainer gebruikte.